ياد دوران كودكي خودم افتادم

دفتر نقاشيم را برداشتم

و اولين نقاشي بعد از فاصله را كشيدم

ديگر جايي براي چيزي نگذاشتم

خانه هاي زيادي كشيدم

و درون هر خانه زيباترين انسانها را كشيدم

« عزیزم !» عكس تو را نيز كنار زيباترين ها كشيدم

خدا را نيز كشيدم بي هيچ رنگ و بي هيچ مدادي

گشتم تا جايي خالي روي كاغذ پيدا كنم

گوشه ورق درختي كشيدم

ديگر رنگي نداشتم كه سبزش كنم

تمام سبزي ها را براي تو خرج كرده بودم

درخت خشك و بي برگ بود

و من با حسرت به او نگاه مي كردم

آنقدر نگاهش كردم

تا درخت از خجالت من  سبز شد

« همسر مهربانم» تو خود مي داني

از بچگيآرزویم بود كه درخت سيبی داشته باشم

من كه آرزويم اين بود كه اين درخت سيب باشد

شايد باشد...!

           شايد نباشد...!

حال مي نشينم تا ميوه اش را ببينم

                                          شايد

                                                    « سيب »   باشد!!

نه! حتما سیب است.

 

پ.ن:

براي خوردن يك سيب چقدر تنها مانديم

پ.ن:

زمان رفتن بوي سيب از اين دنياي وانفساست

پ.ن:

الهي .... اگر مي دهي كريمي ، نمي دهي حكيمي، مي خواني شاكرم، مي راني صابرم، اگر مي بخشي مختاري و اگر نه، خداوند قهاري



 

نوشته شده توسط فهیمه و مرتضی در 86/10/18 ساعت 11 موضوع | لینک ثابت